Τι θεωρείτε επιτυχία και υποτροπιάζουν οι ασθενείς μετά τη θεραπεία;
Τι θεωρούμε επιτυχία και από πού προέρχονται τα ποσοστά μας, γιατί η «υποτροπή» μετά από αντιβίωση είναι νόσος που δεν θεραπεύτηκε, τι συμβαίνει στα χρόνια μετά το πρωτόκολλο, και τι δείχνει το αρχείο μας μετά από διαλείμματα ενός έως τεσσάρων ετών.
Αυτή την ερώτηση την ακούμε συχνά, συνήθως από κάποιον που έχει διαβάσει προσεκτικά τις σελίδες μας και θέλει να ξέρει τι ακριβώς να περιμένει. Ένα πρόσφατο e-mail τη διατύπωσε καθαρά: «Τι θεωρείτε εσείς επιτυχία; Τι ποσοστό των ασθενών σας είναι χωρίς συμπτώματα και με αρνητικές καλλιέργειες 6–12 μήνες μετά;» Η ερώτηση αξίζει μια ολοκληρωμένη απάντηση, όχι ένα σύνθημα. Θα δούμε τι σημαίνει επιτυχία στο ιατρείο μας και από πού προέρχονται τα υψηλά ποσοστά μας, γιατί οι γνωστές στατιστικές «υποτροπής» της προστατίτιδας μετρούν λάθος πράγμα, τι συμβαίνει στα χρόνια μετά τη θεραπεία, και τι δείχνει το δικό μας αρχείο υπερηχογραφημάτων όταν ένας ασθενής επιστρέφει μετά από μεγάλο διάλειμμα.
Τι θεωρούμε επιτυχία και από πού προέρχονται τα ποσοστά μας
Ένας ασθενής δεν έχει τελειώσει όταν νιώθει καλύτερα. Έχει τελειώσει όταν η νόσος έχει υποχωρήσει μέσα στον ίδιο τον ιστό, και αυτό το μετράμε, δεν το υποθέτουμε. Στόχος μας δεν είναι η βελτίωση αλλά η πλήρης εξάλειψη: κάθε πρόβλημα που μπορούμε να δούμε σε αυτά που μετράμε πρέπει να έχει φύγει και να μην ξαναεμφανίζεται. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι οι καλλιέργειες προστατικού υγρού και σπέρματος βγαίνουν αρνητικές και παραμένουν αρνητικές όταν τις επαναλαμβάνουμε· τα λευκά αιμοσφαίρια στο προστατικό υγρό έχουν πέσει στα 10 ανά οπτικό πεδίο ή λιγότερο· ο προστάτης στο διορθικό υπερηχογράφημα έχει ηρεμήσει, είναι μικρότερος, μαλακότερος και χωρίς την υπερβολική αιμάτωση· και, ως αποτέλεσμα, η ροή των ούρων και τα συμπτώματα έχουν επανέλθει στο φυσιολογικό. Το πλήρες τελικό σημείο περιγράφεται στη σελίδα Πώς λειτουργεί το Πρωτόκολλο Γεωργιάδη.
Από εδώ προέρχονται τα υψηλά ποσοστά επιτυχίας μας. Δεν σταματάμε στο «καλύτερα»· συνεχίζουμε τη θεραπεία μέχρι να μη μένει τίποτα μετρήσιμο, κι έτσι όσοι μένουν μέχρι το τέλος φεύγουν με τη νόσο να έχει υποχωρήσει, όχι απλώς να έχει κατασταλεί. Περίπου 8 στους 10 ασθενείς μένουν μέχρι το τέλος, ακόμη κι αν χρειαστεί να αραιώσουν τη θεραπεία. Όσοι δεν φτάνουν εκεί έχουν ένα πολύ χαρακτηριστικό προφίλ, που περιγράφουμε στο άρθρο Έχετε αποτυχημένες περιπτώσεις και γιατί;: σχεδόν πάντα είναι οι άνδρες που σταμάτησαν στη μέση, συνήθως μέσα στο πρώτο στάδιο. Τα ελεγμένα στοιχεία για τον όγκο του προστάτη, η μικροβιολογία και τρία τεκμηριωμένα περιστατικά βρίσκονται στη σελίδα του Πρωτοκόλλου Γεωργιάδη.
Γιατί οι στατιστικές «υποτροπής» των άλλων θεραπειών μετρούν λάθος πράγμα
Η ερώτηση για την υποτροπή βγαίνει από μια πραγματική εμπειρία. Οι περισσότεροι άνδρες που μας γράφουν έχουν ήδη περάσει από τον συνηθισμένο δρόμο: ένα σχήμα αντιβίωσης από το στόμα, συχνά και περισσότερα, που βοήθησαν για λίγο και μετά σταμάτησαν να βοηθούν. Το ίδιο περιγράφει και η βιβλιογραφία, χονδρικά «το 80% ανταποκρίνεται και υποτροπιάζει μέσα στους επόμενους έναν έως δέκα μήνες», και συνήθως το ερμηνεύει ως επιστροφή της νόσου.
Κατά τη γνώμη μας, αυτοί οι ασθενείς δεν είχαν θεραπευτεί ποτέ. Λίγες εβδομάδες αντιβίωσης από το στόμα μπορούν να ρίξουν το μικροβιακό φορτίο τόσο ώστε να υποχωρήσουν τα συμπτώματα, αλλά δεν διορθώνουν τίποτα από τη ζημιά που έχει κάνει η χρόνια προστατίτιδα: τους φραγμένους πόρους και τις αποτιτανώσεις που κρατούν τα μικρόβια εκεί όπου τα χάπια δεν φτάνουν σε αρκετή ποσότητα, τα ανθεκτικά στελέχη που άφησαν πίσω τους οι προηγούμενες θεραπείες, τον πρησμένο, φλεγμονώδη ιστό και την ανώμαλη αιμάτωσή του. Μόλις σταματήσει το φάρμακο, η λοίμωξη που απλώς είχε κατασταλεί ξαναπαίρνει τη θέση της. Αυτό δεν είναι υποτροπή· είναι η φυσική πορεία μιας νόσου που δεν θεραπεύτηκε ποτέ, με ένα διάλειμμα στη μέση.
Δύο ακόμη ιστορίες είναι τόσο συχνές που αξίζει να τις αναφέρουμε. Στην πρώτη, δεν βρέθηκε ποτέ μικρόβιο, ο ασθενής πήρε την ταμπέλα «μη βακτηριακή προστατίτιδα» ή «σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου», και η νόσος απλώς συνέχισε με άλλο όνομα, επειδή η εξέταση δεν έγινε ποτέ σωστά. Στη δεύτερη, βρέθηκε μικρόβιο, ο ασθενής πήρε την αντιβίωση, η επόμενη εξέταση βγήκε «αρνητική» και θεώρησε ότι το θέμα έκλεισε, όμως τα συμπτώματα συνεχίστηκαν. Και στις δύο περιπτώσεις δεν είχε λυθεί τίποτα. Γι’ αυτό ακριβώς αρνούμαστε να ορίσουμε την επιτυχία με βάση τα συμπτώματα ή μία μόνο καλλιέργεια. Όταν ο ορισμός είναι χαλαρός, οι «υποτροπές» είναι σίγουρες.
Τι γίνεται μετά τη θεραπεία: η ειλικρινής απάντηση για τους 6–12 μήνες και μετά
Είμαστε ιδιωτικό ιατρείο, όχι ερευνητικό κέντρο, και δεν κάνουμε επίσημη επανεξέταση τύπου κλινικής μελέτης στους έξι και στους δώδεκα μήνες. Πολλοί ασθενείς μας έρχονται στην Αθήνα από άλλες χώρες· όταν φτάσουν στο τελικό σημείο, γυρίζουν στον τόπο τους, και κάποιος που είναι καλά δεν κλείνει αεροπορικό εισιτήριο για να ξαναελέγξει τον προστάτη του. Εμείς επικοινωνούμε με τους ασθενείς μας με e-mail κάθε τόσο, και μετά από μήνες θεραπείας μαζί η σχέση είναι τόσο στενή που δεν θα δίσταζαν να μας γράψουν, με οποιονδήποτε από τους πολλούς τρόπους που έχουν, αν προέκυπτε κάτι. Κάθε ασθενής φεύγει με μία οδηγία: αν επιστρέψει κάποιο σύμπτωμα ή εμφανιστεί κάτι καινούργιο, κάντε εξετάσεις εκεί που βρίσκεστε και επικοινωνήστε αμέσως μαζί μας.
Από το 2020 έως το 2026, από όσους ολοκλήρωσαν το πρωτόκολλο, δύο επέστρεψαν με συμπτώματα, τέσσερα και πέντε χρόνια μετά τη θεραπεία τους. Και οι δύο εξετάστηκαν πλήρως, και η εικόνα ήταν η ίδια. Πρώτον, ο προστάτης στο υπερηχογράφημα ήταν σε μεγάλο βαθμό όπως τον είχαμε αφήσει στο τέλος της θεραπείας, χρόνια πριν: η μείωση του μεγέθους είχε κρατήσει, ο αδένας δεν είχε γυρίσει στην παλιά του κατάσταση. Δεύτερον, τα μικρόβια που βρήκαμε ήταν εντελώς καινούργια, όχι εκείνα που είχαμε θεραπεύσει. Επρόκειτο για νέες λοιμώξεις σε έναν αδένα που είχε αποκατασταθεί, όχι για την παλιά νόσο που ξαναφάνηκε, και οι δύο άνδρες καθάρισαν με σύντομους κύκλους θεραπείας, σε ένα κλάσμα του αρχικού χρόνου.
Αυτή είναι όλη η λίστα. Από όλους όσοι ολοκλήρωσαν το πρωτόκολλο μέσα σε έξι χρόνια, ενώ ο καθένας τους μπορεί να μας βρει σε ένα λεπτό, δύο μάς χρειάστηκαν ξανά, και κανένας από τους δύο για τη νόσο που είχαμε θεραπεύσει.
Τι σημαίνει αυτό για τον τρόπο που θεραπεύουμε
Γι’ αυτόν τον λόγο το πρωτόκολλο είναι φτιαγμένο έτσι όπως είναι. Ο μικροβιολογικός έλεγχος επαναλαμβάνεται σε όλη τη διάρκεια της θεραπείας, όχι μόνο στην αρχή: προστατικό υγρό μετά από δυνατή πίεση, σπέρμα, καλλιέργειες που κρατιούνται για μέρες αντί για ώρες, PCR για τα μικρόβια που δεν μεγαλώνουν στην καλλιέργεια. Συχνά κάθε νέος έλεγχος αποκαλύπτει ένα δεύτερο ή τρίτο μικρόβιο που κρυβόταν πίσω από το πρώτο, και η θεραπεία προσαρμόζεται σε αυτό που πραγματικά υπάρχει. Δεν σταματάμε όταν ο ασθενής νιώθει καλά, ούτε όταν μία καλλιέργεια βγει καθαρή. Σταματάμε όταν κάθε καλλιέργεια είναι αρνητική και παραμένει αρνητική, όταν τα λευκά αιμοσφαίρια έχουν πέσει και όταν το υπερηχογράφημα το επιβεβαιώνει. Ό,τι μείνει πίσω στο τέλος της θεραπείας είναι ακριβώς αυτό που θα ονομαστεί «υποτροπή» λίγους μήνες μετά· γι’ αυτό το τελευταίο στάδιο του πρωτοκόλλου έχει έναν και μόνο σκοπό: να βεβαιωθούμε ότι δεν έμεινε τίποτα πίσω.
Τι δείχνει το αρχείο μας όταν οι ασθενείς επιστρέφουν μετά από μεγάλο διάλειμμα
Όσοι ολοκληρώνουν σπάνια ξαναέρχονται, οπότε οι άνδρες που μπορούμε πραγματικά να παρακολουθήσουμε στα χρόνια είναι μια άλλη ομάδα: εκείνοι που σταμάτησαν στη μέση της θεραπείας για έναν χρόνο ή περισσότερο και μετά επέστρεψαν για νέο υπερηχογράφημα. Δεν είναι θεραπευμένοι ασθενείς. Όλοι εκτός από έναν σταμάτησαν πριν καθαρίσουν οι καλλιέργειές τους, και στο διάλειμμα είτε δεν έκαναν τίποτα είτε πήραν καμιά αντιβίωση παροδικά. Αυτό τους κάνει μια δύσκολη δοκιμασία: αν η βελτίωση που πετυχαίνουμε ήταν προσωρινή, σε αυτούς θα εξαφανιζόταν. Από το 2020 έως το 2026 είναι 26, έλειψαν κατά μέσο όρο 1,8 χρόνια και το πολύ 4,2.
Με απλά λόγια: στο τέλος του θεραπευτικού τους κύκλου, ο προστάτης αυτών των ανδρών ήταν κατά μέσο όρο 39% μικρότερος από ό,τι στην αρχή. Όταν επέστρεψαν, μετά από σχεδόν δύο χρόνια κατά μέσο όρο χωρίς καμία θεραπεία από εμάς, ήταν ακόμη 32% μικρότερος. Δηλαδή περίπου τα τέσσερα πέμπτα της βελτίωσης ήταν ακόμη εκεί. Οι 25 από τους 26 είχαν ακόμη σαφώς μικρότερο προστάτη από ό,τι πριν από τη θεραπεία· σε έντεκα από αυτούς δεν είχε αλλάξει τίποτα στο διάλειμμα, και σε τέσσερις ο προστάτης είχε συνεχίσει να μικραίνει. Ο ένας άνδρας που είχε καθαρίσει τις καλλιέργειές του πριν σταματήσει είναι η μπλε κουκκίδα: ακριβώς το ίδιο μέγεθος δυόμισι χρόνια μετά. Έτσι μοιάζει ένας προστάτης που έχει ολοκληρώσει τη θεραπεία, και αυτό ακριβώς είδαμε και στους δύο ολοκληρωμένους ασθενείς που επέστρεψαν με νέες λοιμώξεις.
Πρόκειται για το δικό μας αρχείο ασθενών, όχι για κλινική μελέτη, και διαλέξαμε επίτηδες την πιο δύσκολη ομάδα: άνδρες που σταμάτησαν ενώ η λοίμωξη ήταν ακόμη εκεί και δεν έκαναν τίποτα για χρόνια. Ακόμη κι αυτοί κράτησαν το μεγαλύτερο μέρος του αποτελέσματος. Ό,τι έχασαν είναι το τίμημα της διακοπής: το αρχείο μας δείχνει ότι οι ασθενείς που αφήνουν μεγάλα κενά στη θεραπεία καταλήγουν με περίπου τη μισή πρόοδο σε σχέση με όσους συνεχίζουν. Η βελτίωση κρατάει· απλώς δεν συνεχίζεται από μόνη της.
Με λίγα λόγια
- Επιτυχία σημαίνει πλήρης εξάλειψη όλων όσων μπορούμε να μετρήσουμε: αρνητικές καλλιέργειες που παραμένουν αρνητικές, λευκά αιμοσφαίρια στα 10 ανά οπτικό πεδίο ή λιγότερο, προστάτης που έχει ηρεμήσει στο υπερηχογράφημα, φυσιολογική ροή και καθόλου συμπτώματα. Τα υψηλά ποσοστά μας οφείλονται στο ότι δεν σταματάμε πριν από αυτό το σημείο· περίπου 8 στους 10 ασθενείς μένουν μέχρι το τέλος.
- Η «υποτροπή» μετά από αντιβίωση είναι η νόσος που δεν θεραπεύτηκε και συνεχίζει. Ένα σύντομο σχήμα με χάπια δεν διορθώνει τίποτα στον αδένα, άρα δεν θεραπεύει τίποτα.
- Μετά το πρωτόκολλο ζητάμε από τους ασθενείς να μας ενημερώνουν για οτιδήποτε νέο, και επικοινωνούμε μαζί τους. Από το 2020 έως το 2026 επέστρεψαν δύο ολοκληρωμένοι ασθενείς, τέσσερα και πέντε χρόνια μετά· και οι δύο είχαν σταθερό προστάτη και εντελώς καινούργια μικρόβια, και οι δύο καθάρισαν με σύντομους κύκλους θεραπείας.
- Το αρχείο μας δείχνει ότι ακόμη και άνδρες που σταμάτησαν στη μέση της θεραπείας για σχεδόν δύο χρόνια κράτησαν περίπου τα τέσσερα πέμπτα της βελτίωσης, και ο ένας που είχε καθαρίσει τις καλλιέργειές του την κράτησε ολόκληρη.
Σκέφτεστε τη θεραπεία;
Το φυλλάδιο ασθενών εξηγεί εβδομάδα προς εβδομάδα τι περιλαμβάνει ένας κύκλος, και η σελίδα του Πρωτοκόλλου Γεωργιάδη έχει όλα τα στοιχεία του αρχείου και τρία τεκμηριωμένα περιστατικά. Γράψτε μας με το ιστορικό και τις εξετάσεις σας.
Συχνές ερωτήσεις
Πώς ξέρετε ότι οι ασθενείς σας παραμένουν καλά μετά τη θεραπεία;
Δεν κάνουμε επίσημη επανεξέταση στους δώδεκα μήνες· επικοινωνούμε με τους ασθενείς μας με e-mail κάθε τόσο, και μετά από μήνες θεραπείας μαζί έχουν κάθε τρόπο, και κάθε λόγο, να μας γράψουν αν προκύψει κάτι. Κάθε ασθενής παίρνει επίσης την οδηγία να κάνει εξετάσεις εκεί που βρίσκεται και να επικοινωνήσει αμέσως μαζί μας αν εμφανιστεί κάτι νέο. Από όλους αυτούς, μόνο δύο μας έχουν γράψει μέχρι σήμερα, χρόνια μετά την ολοκλήρωση, και οι δύο επέστρεψαν για σύντομους κύκλους θεραπείας ώστε να καθαρίσουν νέες λοιμώξεις.
Μπορώ να ξαναπάθω προστατίτιδα αφού θεραπευτώ;
Ναι, όπως με κάθε λοίμωξη. Οι δύο ολοκληρωμένοι ασθενείς που επέστρεψαν το 2020–2026 είχαν και οι δύο καινούργια μικρόβια σε έναν προστάτη που είχε μείνει όπως ήταν στο τέλος της θεραπείας. Μια νέα λοίμωξη σε έναν αποκατεστημένο αδένα είναι σύντομη υπόθεση, όχι επανάληψη της αρχικής νόσου.
Γιατί συνεχίζετε τις εξετάσεις ενώ ήδη νιώθω καλά;
Επειδή το να νιώθετε καλά δεν είναι το τελικό σημείο. Μικρόβια που έχουν μείνει σε μικρούς αριθμούς, ή ένα δεύτερο μικρόβιο κρυμμένο πίσω από το πρώτο, είναι ακριβώς αυτό που φέρνει την «υποτροπή» λίγους μήνες μετά. Η θεραπεία σταματά όταν οι καλλιέργειες, τα λευκά αιμοσφαίρια και το υπερηχογράφημα λένε όλα ότι μπορεί να σταματήσει.
Κρατάει η μείωση του προστάτη;
Ναι. Ακόμη και άνδρες που σταμάτησαν στη μέση της θεραπείας για σχεδόν δύο χρόνια κατά μέσο όρο επέστρεψαν με προστάτη περίπου κατά ένα τρίτο μικρότερο από ό,τι πριν από τη θεραπεία, και ο ασθενής που είχε καθαρίσει τις καλλιέργειές του πριν σταματήσει επέστρεψε αμετάβλητος μετά από δυόμισι χρόνια. Το αποτέλεσμα προστατεύεται καλύτερα όταν ολοκληρώνεται το πρωτόκολλο, χωρίς μεγάλα κενά.
